Skoraczewscy

Skoraczew występuje w dokumentach co najmniej od 1390 roku jako własność Skoraczewskich. W XVI wieku należał do Chwatkowskich, w XVII do Kosińskich, w XVIII Czyżewskich, Wierusz-Kowalskich, Dramińskich i Sczanieckich, w XIX Bteszyńskich i Krajewskich, zasłużonej wielkopolskiej rodziny, która wzięła nazwisko od nieodległych Krajewic pozostających w posiadaniu rodziny co najmniej od 1387 roku. Przez blisko 600 lat Krajewscy piastowali wiele urzędów wojskowych, kościelnych i cywilnych, na ogół szczebla powiatowego. Jeden z Krajewskich, Andrzej, kanonik poznański i archidiakon krakowski, pochowany został w 1573 roku w katedrze wawelskiej. Inny z Krajewskich spoczął na Jasnej Górze. Ostatni właściciel Skoraczewa Tadeusz Krajewski (ur. 1884) został zamordowany przez Rosjan w 1945 roku. Jego córka Elżbieta (ur. 1923), żołnierz AK, zginęła w 1944 roku w Oświęcimiu, a córka Halina (ur. 1924), również żołnierz AK, po powstaniu warszawskim zmarła w 1944 roku w obozie Altengrabow.

Skoraczew

W latach osiemdziesiątych XIX wieku ówczesny właściciel Celestyn Krajewski rozbudował nieduży stary, parterowy dwór. Rozbudowa polegała na dobudowaniu przy jednej z krótszych fasad okazałego piętrowego skrzydła, w którym umieszczono główne, dość okazałe wejście. Skrzydło stało się tym samym główną fasadą powiększonego dworu. W okresie międzywojennym – zapewne w 1937 roku – kolejny właściciel Tadeusz Krajewski powtórzył pomysł sprzed pół wieku i jak gdyby zdublował fasadę, dobudowując przed nią jeszcze jedną i jeszcze bardziej okazałą. Wejście poprzedził portyk kolumnowy niosący balkon pierwszego piętra. W 1939 roku właścicielem Skoraczewa był Tadeusz Krajewski. Majątek w 1926 roku liczył 345 hektarów i miał gorzelnię.

Przębedowo

Dwór eklektyczny – po części nawiązujący do willi renesansowych – wybudowany w latach osiemdziesiątych XIX wieku dla Carla von Winterfelda, ówczesnego właściciela Przebędowa. Parterowy, z mieszkalnym poddaszem i piętrowym ryzalitem poprzedzonym gankiem arkadowym, nakryty dachem dwuspadowym-oddzielnym nad głównym korpusem i oddzielnym nad ryzalitem.

W 1388 roku właścicielem Przebędowa był Mikołaj Brzechwa, który później pisał się Przebędowskim. W XVI wieku miejscowość należała do Potulickich, a w XVIII wieku do Gurowskich. Później Przebędowo przeszło w ręce niemieckie i aż do drugiej wojny światowej należało do von Winterfeldów. Von Winterfeldowie byli właścicielami majątku ziemskiego z dworem w Murowanej Goślinie, która z czasem przestała pełnić rolę ośrodka dóbr ziemskich.

W 1939 roku właścicielem Przebędowa był Niemiec Detlof von Winterfeld. Majątek w 1926 roku liczył 987 hektarów i miał gorzelnię.

Łącko

Przyjemny parterowy dwór, z mieszkalnym poddaszem schowanym w dość niskim dachu dwuspadowym, zbudowany w czwartej ćwierci XIX wieku. Wejście poprzedzone czterokolumnowym portykiem niosącym trójkątny fronton.

W czasach pierwszej Rzeczypospolitej Łącko stanowiło ośrodek znacznego klucza dóbr biskupów kujawskich. Potem podległo kasacie pruskiej. W XIX i XX wieku i aż do okresu międzywojennego własność Roemerów (Romerów). W 1881 roku właścicielem był Wilhelm Roemer. W tym czasie nie było w Łącku ani jednego analfabety, co nawet jak na Wielkopolskę było wyjątkowe.

W 1926 roku właścicielką Łącka była Wanda Roemer. Majątek liczył 634 hektary.

Czarnuszka

Bardzo zgrabny, neoklasycystyczny dwór parterowy z końca XIX wieku, z ładnym wgłębnym portykiem o dwóch kolumnach zwieńczonym frontonem, nakryty wysokim dachem dwuspadowym. Dzięki bardzo dobrym proporcjom dwór posiada wiele kameralnego wdzięku. Czarnuszka pojawia się w źródłach w 1398 roku. Na przełomie XVI i XVII wieku własność Sośnickich. W 1774 roku należała do Franciszka Ksawerego Sokolnickiego, podkomorzego kaliskiego, a po jego śmierci przeszła do Gorzeńskich. Od połowy XIX wieku w rękach Koczorowskich. Ci w 1886 roku sprzedali Czarnuszkę znanej niemieckiej rodzinie wielkopolskiej von Jouanneów, w których rękach pozostawała do roku 1936. Sprzedaż majątków w ręce niemieckie, częściej zdarzająca się w połowie XIX wieku, była pod koniec XIX stulecia coraz rzadsza, a w początkach wieku XX zupełnie sporadyczna i w społeczeństwie polskim powszechnie piętnowana. Po pierwszej wojnie Niemcy czasami wyprzedawali swe majątki. Tak stało się też z Czarnuszką, kiedy w 1936 roku von Jouanneowie sprzedali ją Morawskim. W 1939 roku Czarnuszka należała do Stanisława Morawskiego i jego żony Ireny z Michałowskich. Majątek w 1926 roku liczył 556 hektarów.

zagadanienia dwor brody plawin piotrkowice kolaczkowo gorka duchowna b 2 zagadanienia dwor b 2 siekowo morkowo koszuty gluchowo niemieczkowo b 3 zagadanienia dwor b 3 baby jeziorki komorze przybyslawskie lipnica mszczyszyn b 4 zagadanienia dwor b 4 galazki wielkie lubaszcz olszowa recz szurkowo b 5 zagadanienia dwor b 5 zolcz tulce rakowka krzycko male chwaliszewo b 6 zagadanienia dwor b 6 kuchary przysieka wojnowice zbechy samostrzel b 7 zagadanienia dwor b 7 koscianki wlasciciele wroblewa wroblewo woniesc naleczowie szamotulscy b 8 zagadanienia dwor b 8 baszta halszki szamotuly sulejewo pudliszki osiek b 9 zagadanienia dwor b 9 wlasnosc kornika ciekawa rezydencja kornik bialotul trzebosz b 10 zagadanienia dwor b 10 borzewscy przygodzice pozarowo dzierznica gasawy b 11 zagadanienia dwor b 11 popowo wszolow rogowo galowo fabianow b 12 zagadanienia dwor b 12 korzkwy orla procyn zerniki miedwin b 13 zagadanienia dwor b 13 mielzynscy chobienice strzeszki suchary rod wezykow b 14 zagadanienia dwor b 14 zalesie witoslaw tarnowo paluckie starezyn prusim b 15 zagadanienia dwor b 15 bieczyny dabki glugowiec myszkowo przylepki b 16 zagadanienia dwor b 16 jankowscy jankowice helenowo gutow nazwa palacu b 17 zagadanienia dwor b 17 chlapowscy wlasnosc kosciana bonikowo boczkow czarnotul b 18 zagadanienia dwor b 18 czarnotki ciolkowscy ciolkowo tworca palacu gola b 19 zagadanienia dwor b 19 gorkowie grabonog wegorzewo sobiejuchy smogulecka wies b 20 zagadanienia dwor b 20 skoraczewscy skoraczew przebedowo lacko czarnuszka